13e zondag door het jaar (2026) Jezus volgen
Herman Wouters
Lied 102 Opening van de dienst
Eén jaar geleden werd Fons Vandaele (die daar af en toe bij de tenoren in het koor zit) 80 jaar. Morgen wordt hij overigens 81. Fons nodigde voor zijn 80ste verjaardag op verschillende momenten bekenden uit om dit te vieren. Op die samenkomsten gaf hij een overzicht van zijn engagementen doorheen de jaren, een beetje als een vorm van biografie. Daarover schrijft hij ook een stukje in het boek dat uitgegeven wordt nav 50 jaar Filosofenfontein. Hij bracht me aan het nadenken over mijn eigen engagementen in mijn leven.
Een belangrijke motivatie voor dingen die ik doe, vindt zijn oorsprong in de kleine kapel van de Jezuïeten hier niet zo ver vandaan. Ik was 20 en woonde er een misviering bij. Ik werd erg getroffen door de evangelielezing waar Jezus bij het begin van zijn verkondiging zijn eerste leerlingen riep met de woorden: Kom en volg mij. Dit leek toen ook voor mij de roeping voor mijn leven. Ik verlangde ernaar dat dat de grond zou worden van mijn activiteiten, van mijn doen en laten.
Als christenen behoren wij allen vandaag tot die groep ‘volgelingen van Jezus’. Wat betekent het om ‘volgeling van Jezus’ te zijn? Hij die 2000 jaar geleden op de aarde voorbij ging als een steekvlam in de nacht, een voetspoor in de zee, een vriend, een spoor van licht.
Lied 363 Gij zijt voorbij gegaan
Evangelie Mattheus 10,37- 42
Homilie
Het evangelie van vandaag komt ook - net als dat van vorige week - uit hoofdstuk 10 waar Mattheus het heeft over de ‘zending van de twaalf discipelen’. Jezus zag, rondtrekkend door de dorpen en steden, een menigte voor zich. De mensen zagen er uitgeput en hulpeloos uit, als schapen zonder herder. Hij had medelijden met hen. Om daar aan tegemoet te komen, stuurde hij twaalf leerlingen erop uit om te verkondigen dat het koninkrijk van de hemelen nabij was. Hij geeft hen een aantal richtlijnen mee. Ze gelden ook voor ons wanneer we zijn volgelingen willen zijn.
Vorige week - in de homilie van Frank - kregen we al te horen dat we niet bang moesten zijn over wat de mensen over ons zouden denken als we een relatie met Jezus opbouwen.
In de lezing van vandaag valt me vooral die ene zin op: Wie me volgt maar niet zijn kruis op zich neemt, is me niet waard. Ik gaf al aan dat de gedachte “kom en volg me’ de motivatie is van een heleboel dingen in mijn leven. Maar in deze evangelietekst komt er nog een ander element bij. Het gaat niet louter om ‘volg me’ maar ‘neem je kruis op en volg me’. Christus volgen - voor mij is dat liefdevol omgaan met de medemens en met God - vraagt wel wat inspanningen. Dat is regelmatig niet zo eenvoudig. Ik noem een paar moeilijkheden of ‘kruisen’ om op te nemen.
Ik draag de last van mijn eigen psychologische beperkingen, mijn stemmingen en het verschil tussen hoe ik zou willen zijn en hoe ik regelmatig maar ben. Dit valt me zeker moeilijk als mijn tekort aan liefde gevolgen heeft voor de naasten rondom mij.
Er zijn de fysieke problemen die opduiken en soms niet meer weg gaan: van de knie tot de heup en de rug, het achteruit gaan met de jaren, alsmaar vaker jullie namen vergeten. Ook al valt dat voorlopig nog wel mee, voelt dit toch aan als een kruis.
Daarnaast is er het gewicht van de moeilijkheden van de mensen dicht bij mij: mijn kinderen en kleinkinderen, mijn familie, de vrienden en mensen die ik ontmoet. Jezus volgen en het kruis opnemen vertaal ik vooral als “hen nabij blijven” vaak zonder dat ik zinvolle raad kan geven of hun problemen kan oplossen. Soms kan ik enkel wat praktische hulp bieden.
Een dochter van ons is gescheiden. Haar vriend heeft haar enige tijd geleden verlaten. Ze hebben samen twee kinderen en vooral Cecilia, de oudste, 8 jaar heeft het regelmatig erg moeilijk met de scheiding, wat voor An en mij een groot verdriet is. Op een avond was ik bij deze kleinkinderen aan het oppassen en Cecilia kwam verschillende malen terug naar beneden omdat ze niet kon slapen. Ik ben dan met haar naar boven gegaan en een tijdje bij haar op haar bed gaan zitten om ‘nabij te zijn’. Ze vertelde dat ze haar papa miste. Ik luisterde maar kon daar niet veel, eigenlijk niets aan doen. Die onmacht vond ik pijnlijk. Ik herhaalde alleen maar dat ook ik dat heel erg vond en dat ik begreep dat ze daarover verdriet had. Na een tijdje stond ik weifelend toch maar op terwijl ik zei : ‘Probeer nu toch maar in slaap te geraken’. Net voor ik haar kamerdeur wilde dichtdoen, zei ze: ‘Opa, bedankt dat je me zo probeerde te troosten’.
De laatste weken heb ik ook het gevoel tijd te kort te hebben. Het lukt me niet altijd om de verschillende vragen van mensen te beantwoorden op de manier die ik eigenlijk zou willen.
Als christen ben je per definitie een wereldmens. De huidige toestand in de wereld valt me zwaar en is zeker ‘een kruis’. Het troost me een beetje dat Jezus leefde in een land dat bezet was door de Romeinen, met gevechten en vergeldingsacties, met onrechtvaardige belastingen. Trump, Netanyahu, Poetin,… zouden daar zeker hun plaats gevonden hebben. Precies in dat milieu ontstond het christendom als een alternatief. Misschien is ‘volgeling van Jezus proberen te zijn’ wel hét antwoord op de wereldsituatie.
“Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard”. Mattheus beschrijft in deze actie in twee stappen, met twee actieve werkwoorden. Er staat niet dat je het kruis passief maar moet ‘aanvaarden’ of de moeilijkheden lijdzaam ‘ondergaan’. Neen, je moet ze ‘opnemen’ en verder stappen, in het spoor van Jezus. Dat wil zeggen verder liefdevol proberen te zijn met de energie die je nog rest. Je hoeft ook niet ‘perfect’ te zijn om Jezus te volgen. Bemoedigend is ook het feit dat we aan God kunnen vragen om ons te inspireren voor deze tocht en met ons mee te gaan. Als besluit van deze homilie stel ik voor om dit laatste uit te zingen in lied 563
Lied 563 Kom in mij
Offerande lied 149b Heer zegen dit brood en de wijn
Canon 153 Verschenen is de mildheid
Communielied lied 560 Geen weg is te lang
Slotgebed
Bij het voorbereiden van deze viering is het me niet gelukt om de tekst tot het einde bij te schaven. Dat heeft oa te maken met onze buurman. We hebben al enige jaren een slechte verhouding met hem - zeg maar ruzie - vooral omwille van zijn hond. Die begint honderden keren per dag bij het minste geluid langdurig te blaffen.
We wonen beiden aan één kant van een privéweg die leidt naar het vroegere klooster van de paters Oblaten. Het is al jaren de gewoonte dat elk van ons de strook gras van die patersweg naast onze eigendom afrijdt. Ik merkte al even dat mijn buurman dat niet meer deed, hoewel hij daar in het verleden steeds zeer secuur was in geweest. Ik vernam van een andere buur dat hij gezondheidsproblemen had. Toen ik deze week mijn eigen stukje gras afreed en naar zijn verwilderde strook daartegenover keek, dacht ik : ik kan toch geen viering voorbereiden met als thema : neem uw kruis op en volg mij en niet bij mijn buurman gaan vragen of ik ook zijn stuk gras niet mee zou afrijden. Aarzelend belde ik bij hem om dit voor te stellen. Ik moest een drempel over om dit te doen. Ik had immers geen idee hoe hij zou reageren maar deze stap voelde aan als ‘het kruis dat ik moest opnemen’ . Hij vond het goed en vertelde over de gezondheidsproblemen, die hij inderdaad had. Ik heb om deze week dus wat extra tijd moeten zoeken om die strook gras van mijn buurman effectief af te rijden, een beetje ten koste van de voorbereiding van deze viering. Maar… misschien was dit wel de echt goede voorbereiding.
Heer, God en Vader,
Geef ons de kracht om in de moeilijkere omstandigheden van ons leven
toch ons kruis op te nemen en ook jouw Zoon te blijven volgen.
We vragen daartoe uw zegen vandaag en eigenlijk ook alle dagen van ons leven.
