2de paaszondag. Zijn wonden aanraken en geraakt worden.
Lut Saelens
Welkom en openingslied: 104: Gegroet en gezegend.
Inleiding
Een tijdje geleden zag ik de film: ‘De stem van Hind Rajab’. De film laat de kijker meeluisteren naar GSM-gesprekken ergens in Gaza tussen de 6-jarige Palestijnse Hind, die om hulp smeekt, en vrijwilligers van de Rode Halve Maan (een soort Rode Kruis). Omdat hun ambulance geen vrijgeleide kreeg zat het kind urenlang vast in een kapotgeschoten auto, tussen dode familieleden.
De film doet iets wat nieuwsberichten zelden kunnen: hij maakt een onvoorstelbare realiteit concreet, persoonlijk en onontkoombaar. Hij raakt dieper omdat hij één menselijk verhaal voelbaar maakt. Bijna zintuiglijk en onmogelijk weg te duwen. Hind is een kind met een naam, een stem. Haar kreet om hulp gaat door merg en been.
Eén herkenbaar slachtoffer kan ons dieper raken dan duizend anonieme slachtoffers. In de stem van dit ene kind horen we de stem van een heel volk.
De doodse, minutenlange stilte in de zaal op het einde van de film sprak boekdelen. Wat valt er nog te zeggen bij het zien van zoveel onschuldig leed dat je raakt in de diepste kern van je bestaan?
Zo moeten de apostelen zich gevoeld hebben bij het lijden en de kruisdood van Jezus.
Laat ons samen bidden:
Openingsgebed:
Eeuwige
Uw wonden confronteren ons met alle vormen van kwetsbaarheid en lijden,
maar dragen in zich de kiemen van verrijzenis.
Leer ons om niet te verharden, maar om open te staan
voor de kwetsbaarheid van ieder mens.
Open ons hart, opdat wij verbonden blijven met wie lijdt,
bewogen door Uw liefde,
die mensen uitnodigt tot nieuw leven.
Inspireer ons met Uw geest daar waar woorden tekortschieten.
Waar Jezus ter sprake komt, is opstanding nooit ver weg.
Laat ons erin geloven
dat het gebeuren kan. Amen.
Lied: 220: Verdrijf de nacht
Inleiding tot het evangelie:
We kennen allemaal het verhaal van de ongelovige Thomas. Zijn bijnaam is ‘Didymus’, wat tweelingbroer betekent, geloof en ongeloof in één persoon. Thomas wil enkel geloven dat Jezus verrezen is, wanneer hij de wonden van Jezus kan aanraken.
Thomas staat voor iedereen die eerlijk zoekt. Niet naar een geloof dat hem wordt aangereikt, maar naar een geloof dat hem raakt. Voor hem is een levende Jezus enkel geloofwaardig als hij ook als verrezene de tekenen van zijn lijden met zich meedraagt. Hij wil die tekenen zien en aanraken. En Jezus gaat daarop in. Eigenlijk zegt Hij aan Thomas: ‘Kom maar, ik ben hier, met mijn wonden voor jou’.
Joh20, 42-47
Tussenzang: 594: Gij die stilte zijt
Homilie
Het verrijzenisverhaal leert ons dat wanneer niets nog rechtstaat, wanneer mensen zich door God en iedereen verlaten voelen, en door lijden geraakt zijn in de kern van hun bestaan, een poort geopend kan worden naar nieuw leven.
Thomas heeft het lijden van Jezus meegemaakt. Het beeld van de lijdende Jezus staat hem nog levend voor de geest.
Hoe pijnlijk dat ook was, ergens wisten de leerlingen al dat het die kant zou opgaan. Jezus had er diverse malen op gezinspeeld. Thomas zelf was het geweest, die, toen de anderen Jezus wilden tegenhouden omdat ze bang waren voor het geweld, had gezegd: ‘Laten ook wij maar gaan om met Hem te sterven’ (Joh. 11: 16).Hij gelooft in de Jezus die moest lijden. Voor Thomas zijn Jezus’ wonden blijkbaar het belangrijkste herkenningspunt en een toegangspoort tot geloof. In Jezus ziet hij de vertegenwoordiger van de lijdende mensheid. Diegene die zich liet verwonden, gedreven door een onvoorwaardelijke liefde.
Jezus is overal daar in de wereld, waar mensen lijden. Hij is aanwezig op al die plaatsen en in al die situaties, waar ons de gelegenheid geboden wordt om iets voor elkaar te betekenen, en zo de weg naar God zelf te vinden. ‘Wie Mij heeft gezien, heeft de Vader gezien’ lezen we bij Johannes. (Joh. 14: 9).
Zijn wonden zijn de tekenen van de totale zelfgave, littekens van liefde, zichtbare sporen van Gods solidariteit met menselijk lijden. Ze verbinden Jezus met het lijden van de wereld. Ze zijn een teken dat God het menselijk lijden niet ontwijkt, maar dat het kan overstegen worden. Een bevestiging dat pijn en dood niet het laatste woord hebben, een uitnodiging om Christus te herkennen in de gewonden van vandaag. Verbinding met wat ons overstijgt ontstaat wanneer we het lijden en de kwetsbaarheid van anderen, maar ook die van onszelf, niet negeren maar erkennen. Wanneer we de wonden kunnen aanraken en erdoor geraakt worden. Dat geldt ook voor onze eigen wonden. Anselm Grün schrijft: ‘Daar waar ik gewond ben, ben ik ook levend, daar voel ik mezelf, daar voel ik anderen. Daar kan ik anderen in mijn wond laten binnenkomen, daar wordt ontmoeting en aanraking mogelijk, waardoor ook anderen kunnen genezen.’
Enkel vanuit de totale leegte kan verrijzenis ontstaan. Transformatie naar een diepere, verrijkende manier van leven, met meer aandacht voor wat er echt toe doet.
In de film De stem van Hind wordt de toeschouwer diep geraakt door de angst en de radeloosheid van een onschuldig kind en door de radeloosheid van de hulpverleners. Meer dan alle statistieken over doden in Gaza, meer dan alle berichten over wat er daar gebeurt, gaat de stem van een hulpeloos kind door merg en been en mobiliseert tot actie. Ze is een schreeuw tot medeleven die niemand onberoerd laat. Dat medeleven kan voor ons de weg zijn naar God, die bij elk intens leed aanwezig is en geen mens in de steek laat.
Geloof begint niet bij feiten en zekerheid, maar bij een God die zich laat aanraken in zijn wonden.
De uitroep van Thomas: ‘Mijn Heer en mijn God’ is zijn een antwoord, niet op objectieve, concrete bewijzen, maar op een echte ontmoeting.
Aanbrengen van de gaven
Oergebaar
Tafelgebed: 157
Communielied: 564: Gehoord van mensen
Slotgebed:
Heer Jezus Christus, Gekruisigde en Verrezene.
In Uw wonden herken ik het verhaal van uw liefde.
Raak mijn hart zoals Thomas uw zijde mocht aanraken,
zodat ik in mijn eigen wonden en die van anderen U ontmoet en herken.
Wees bij mij wanneer het pijn doet, wanneer ik zoek, wanneer ik niet durf te geloven.
Laat mij uw wonden zien zoals Thomas ze mocht zien:
niet als tekens van mislukking, maar als poorten van genade,
plaatsen waar liefde sterker bleek dan geweld.
Leer mij dat wat gebroken is niet wordt weggegooid,
maar wordt opgenomen in Uw leven.
En wanneer ik twijfel, wanneer ik zoek naar zekerheid,
roep mij dan zoals U Thomas riep,
en laat mij antwoorden met heel mijn hart:
‘Mijn Heer en mijn God.’
Amen.
Zegen.
